گلنوش خالقی درگذشت

به گزارش برنا، گلنوش خالقی، موسیقی دان، آهنگساز و رهبر ارکستر نامدار ایرانی، روز یکشنبه 26 بهمن و در سن 80 سالگی درگذشت.

گلنوش خالقی فرزند استاد روح الله خالقی می باشد و در تاریخ 17 دی 1319 خورشیدی در تهران زاده شد. او با راه یافتن به هنرستان موسیقی ملی در سال 1330، نواختن پیانو را آغاز کرد. جواد معروفی ،حسین صبا و مصطفی پورتراب از جمله استادان وی در آن هنرستان بودند.

او برای ادامه ی تحصیلاتش در زمینه موسیقی در سال 1341 به اتریش سفر کرد و در همان زمان بود که تحصیلاتش در رشته رهبری کر را ادامه داد. وی بعد از 3 سال به آمریکا مهاجرت کرد و تحصیلاتش را در کالج اوبرلین پی گرفت. سپس مدرک فوق لیسانس رهبری کر خود را در سال 1353 از دانشگاه ویسکانسین دریافت نمود.

گلنوش خالقی با دعوت رادیو و تلویزیون ملی در سال 1353 به ایران بازگشت. او در آن زمان، گروه هم آوازان را با هدف اجرای آثار کلاسیک ویژه گروه کر و ارکستر بنیان گذاشت. همچنین وی در سال 1358 باری دیگر به آمریکا مهاجرت کرد و کار های هنری خود را در کانون دوستداران فرهنگ ایران ادامه داد.

گلنوش خالقی در 26 بهمن 1399 درگذشت. روحش شاد و یادش گرامی باد.

زندگی و مسیر حرفه‌ای

گلنوش خالقی، آهنگساز، رهبر ارکستر و فرزند روح‌الله خالقی، در ۲۶ بهمن ۱۳۹۹ در ۸۰سالگی درگذشت. فعالیت او با حفظ و اجرای دوبارهٔ بخشی از میراث موسیقی ملی ایران پیوند داشت. او در ایران و خارج از کشور به رهبری و معرفی آثاری پرداخت که بخشی از حافظهٔ شنیداری چند نسل بودند.

چرا بازخوانی آثار قدیمی مهم است؟

اجرای دوبارهٔ یک اثر فقط تکرار نسخهٔ گذشته نیست. رهبر ارکستر باید پارتیتور، رنگ سازها، تعادل گروه و شیوهٔ بیان ملودی ایرانی را از نو بررسی کند. کار گلنوش خالقی در این حوزه کمک کرد بخشی از آثار روح‌الله خالقی و آهنگسازان هم‌دورهٔ او در دسترس نسل‌های بعد باقی بماند.

راهی برای شنیدن دقیق‌تر

یک اجرای قدیمی و یک بازاجرای متأخر از آثار موسیقی ملی را کنار هم بگذارید. تفاوت تمپو، حجم سازهای زهی، حضور سازهای ایرانی و نحوهٔ همراهی آواز را مقایسه کنید. این روش نقش رهبر و تنظیم‌کننده را بهتر از توجه صرف به ملودی نشان می‌دهد.

پیوند با میراث روح‌الله خالقی

گلنوش خالقی در خانواده‌ای رشد کرد که موسیقی دستگاهی، آموزش و کار ارکستر را جدی می‌گرفت. ارزش کار او فقط در نسبت خانوادگی خلاصه نمی‌شود؛ تحصیل و تجربهٔ مستقلش کمک کرد بخشی از میراث نسل پیشین را با نگاه تازه‌تری ثبت و معرفی کند. مرور این مسیر، نقش زنان موسیقی‌دان را در حفظ و بازخوانی تاریخ موسیقی ایران هم پررنگ‌تر می‌کند.

چه چیزی از آثارش بشنویم؟

هنگام شنیدن کارهای خالقی به سازبندی، تعادل میان ملودی و همراهی و شیوهٔ برخورد با شعر توجه کنید. مقایسهٔ یک اجرای قدیمی با بازخوانی یا تنظیم بعدی نشان می‌دهد که چگونه تغییر سازها و کیفیت ضبط، برداشت ما از یک ملودی را عوض می‌کند. این دقت، شنیدن آرشیو را از مرور نوستالژیک به مطالعه‌ای موسیقایی تبدیل می‌کند.

اهمیت ثبت و بازخوانی آثار

بخشی از میراث موسیقی در نوارها و نسخه‌هایی پراکنده مانده است و هر بار بازنشر آن به توضیح، تنظیم اطلاعات و کیفیت‌سنجی نیاز دارد. معرفی دقیق نام اثر، آهنگساز، تنظیم‌کننده و تاریخ ضبط، شنونده را از نسبت‌دادن اشتباه قطعه‌ها دور می‌کند. چنین کاری برای شناخت سهم گلنوش خالقی و هم‌نسلانش در تاریخ موسیقی ایران ضروری است.